วรรคทองในวรรณคดีไทย ม. ปลาย

[คุณหมอกระเด็น]

พอดีอารมณ์มันเปลี่ยวๆ เลยอยากเอากลอนรักมาลง

" แล้วว่าอนิจจาความรัก
พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล
ตั้งแต่จะไหลเชี่ยวเป็นเกลียวไป
ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา "

จากเรื่อง อิเหนา ตอนศึกกะหมังกุหนิง

เป็นตอนที่อิเหนาต้องจากนางจินตหราเพื่อไปรบกับท้าวกะหมังกุหนิง โดยนางจินตหรากล่าวเปรียบเทียบว่า ความรักของอิเหนานั้นคงเป็นเหมือนสายน้ำที่ไหลแล้วก็ไหลลับไม่กลับมาอีก เพราะอิเหนามีคู่หมั้นเก่า คือ นางบุษบา

ถือว่าเป็นหนึ่งในวรรคทองที่ค่อนข้างเด่นมากในวรรณคดีม.ปลาย มีโวหารภาพพจน์แบบอุปมาโวหาร

---

"ความรักเหมือนโรคา
บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล
อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก
กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดจากคอกไป
บ่ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้
ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง
บ่หวนคิดถึงเจ็บกาย"

จากเรื่อง มัทนพาธา

เป็นตอนที่ท้าวชัยเสนไปพบนางมันทนพาธาในป่า แล้วต้องการเป็นชายา ฤาษีซึ่งมีนางคนรับใช้จึงเตือนว่า"ความรักมีได้แต่ต้องระวัง"
ฤาษี เปรียบความรักเหมือนโรคร้าย หากมีเข้าก็จะเปรียบเหมือนคนตาบอดหูหนวก ไม่ได้ยินได้เห็นอะไรทั้งสิ้น และก็เปรียบความรักเป็นโคหนุ่ม เพราะมีทั้งแรงและกำลัง จะกักขังไว้ก็ไม่ได้มันก็จะพยายามพุ่งออกไปจนลืมความเจ็บปวด

ถือเป็น อีกวรรคทองที่ผมชื่นชอบเป็นการส่วนตัว แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภท อินทรวิเชียรฉันท์ 11 มีโวหารภาพพจน์แบบอุปมาที่ค่อนข้างเด่น เพราะเปรียบความรักเป็นทั้งโรคร้าย และโคหนุ่ม


ปล.เด๋วจะพยายามมาอัพเรื่อยๆอีกถ้ามีอารมณ์
ปล.2ใครมาช่วยผมอัพด้วยจะดีมากๆ

[Lamp @->]

…อยากบอกรัก…แต่ทำไม…ใจไม่กล้า…
…อยากเห็นหน้า…อยากประสบ…พบเสมอ…
…อยากทายทัก…บอกรัก…กับตัวเธอ…
…แต่กลัวเก้อ…ขอรักเธอ…เพียงข้างเดียว

มาช่วยอัพจ้ะ ไผ่...พอดีอ่านเจอแล้วชอบ 555+
ปล.สำหรับคนที่รักใครแต่ไม่กล้าบอก ก้อรีบๆบอกเค้าไปซะนะ ม.6 แล้วจร้า

[ชาย_ชอน]

ฟังแล้วซึ้งถึงหทัยให้ใจเจ็บ
ยอมเป็นเหน็บเปิดเว็บห้องสุดสร้างสรรค์
เพื่อนๆต่างมาเม้นตอบมาตอบกัน
คนอ่านมันคนตอบสนุกสุขใจจริง

ว่าแล้วต้องหากลอนมาประชัน เอาไรดีเอ่ย

อันรักเกลื่อนหมื่นแสนในโลกา
มีปัญหามากมายใคร่ถวิล
เขารักเราเรารักเขาช่างงงจริง
เหมือนทุกสิ่งสุดยากจะคาดเดา

แต่รักใดในโลกไม่อาจเปรียบ
มิอาจเทียบรักพ่อแม่แน่เสมอ
เขารักเธอเธอรักฉันฉันรักเธอ
มิอาจเสมอครอบครัวเราแสนเข้าใจ

กลอนสด อัปปรีย์สุด

[คุณหมอกระเด็น]

ฟังแล้วซึ้งถึงหทัยให้ใจเจ็บ
ยอมเป็นเหน็บเปิดเว็บห้องสุดสร้างสรรค์
เพื่อนๆต่างมาเม้นตอบมาตอบกัน
คนอ่านมันคนตอบสนุกสุขใจจริง

ว่าแล้วต้องหากลอนมาประชัน เอาไรดีเอ่ย

อันรักเกลื่อนหมื่นแสนในโลกา
มีปัญหามากมายใคร่ถวิล
เขารักเราเรารักเขาช่างงงจริง
เหมือนทุกสิ่งสุดยากจะคาดเดา

แต่รักใดในโลกไม่อาจเปรียบ
มิอาจเทียบรักพ่อแม่แน่เสมอ
เขารักเธอเธอรักฉันฉันรักเธอ
มิอาจเสมอครอบครัวเราแสนเข้าใจ

กลอนสด อัปปรีย์สุด

หยั่งเค้าว่า

[DRewY]

ขอโทษละกันที่ช่วยอัพไม่ได้แต่อยากจะแนะนำทุกๆคนว่า จริงใจ ซื่อตรง ไม่ตอแหล นี่แหละดีสุดแล้ว

[La La Bla~*]

อ่านะ

ความรักก็เหมือนยาพิษ

เมื่อได้รับพิษ ก็จะมี ภูมิต้านทาน

[LOOKKED]

อ่านะ

ความรักก็เหมือนยาพิษ

เมื่อได้รับพิษ ก็จะมี ภูมิต้านทาน

เห็นด้วยกับพริกป่นนะ

[ชาย_ชอน]

ห้องเราผู้เชี่ยวชาญเยอะ

[-]

-

[-]

-

[ชาย_ชอน]

เจ้เมย์เจ้าบทกลอน

มีไรในใจเจ้าหรือเปล่าเอย
ฉไนเลยจิงกล่าวมาว่าเศร้าหมอง
หากมีไรมีปํญหาก็ควรลอง
มองมองมองรอบตัวเพื่อนยังมี

ปรึกษาได้นะ

อิอิ

[-]

-

[คุณหมอกระเด็น]

เทพๆกันทุกคน

[คุณหมอกระเด็น]

"ความรักเหมือนโรคา
บันดาลตาให้มืดมน
ไม่ยินและไม่ยล
อุปสรรคใดใด
ความรักเหมือนโคถึก
กำลังคึกผิขังไว้
ก็โลดจากคอกไป
บ่ยอมอยู่ ณ ที่ขัง
ถึงหากจะผูกไว้
ก็ดึงไปด้วยกำลัง
ยิ่งห้ามก็ยิ่งคลั่ง
บ่หวนคิดถึงเจ็บกาย"

จากเรื่อง มัทนพาธา

เป็นตอนที่ท้าวชัยเสนไปพบนางมันทนพาธาในป่า แล้วต้องการเป็นชายา ฤาษีซึ่งมีนางคนรับใช้จึงเตือนว่า"ความรักมีได้แต่ต้องระวัง"
ฤาษีเปรียบความรักเหมือนโรคร้าย หากมีเข้าก็จะเปรียบเหมือนคนตาบอดหูหนวก ไม่ได้ยินได้เห็นอะไรทั้งสิ้น และก็เปรียบความรักเป็นโคหนุ่ม เพราะมีทั้งแรงและกำลัง จะกักขังไว้ก็ไม่ได้มันก็จะพยายามพุ่งออกไปจนลืมความเจ็บปวด

ถือเป็นอีกวรรคทองที่ผมชื่นชอบเป็นการส่วนตัว แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภท อินทรวิเชียรฉันท์ 11 มีโวหารภาพพจน์แบบอุปมาที่ค่อนข้างเด่น เพราะเปรียบความรักเป็นทั้งโรคร้าย และโคหนุ่ม

[คุณหมอกระเด็น]

ผมว่ากระทู้เรากำลังออกทะเลแล้วนะฮะเนี่ย

คืออยากได้เป็นวรรคทองในวรรณคดีมากกว่าไม่ใช่กลอนแต่ง